| |
 |
In strijd met mezelf.
Taal | Verhalen
|
02 Januari 2010 | 21:04:52
|
Ik voelde hoe mijn keel werd dichtgeknepen door haar handen. En hoe haar keurig zwart gelakte nagels over mijn huid krasten en rode strepen achterlieten. Moeizaam slikte ik en sloot mijn ogen. Ik had het moeten weten. Natuurlijk zou ze het te weten komen! Zij, zij weet altijd alles. Maar nu was het te laat om daar nog over te piekeren. Ze had me alweer, letter en figuurlijk, in haar klauwen. De koude muur waar ze me tegen drukte prikte tegen mijn huid en ik rilde. Hield het dan nooit op? Een vraag geen enkele keer maar duizend maar door mijn hoofd ging. Mijn domme hoofd. Natuurlijk is het allemaal mijn eigen schuld. Dat zegt zij ook altijd. "Ik hoop dat je stikt in zelfmedelijden." Nou, misschien doe ik dat ook. Dat had ik graag willen antwoorden. Maar er was iets aan haar waardoor ik zo een schrik kreeg. Als ze voorbij loopt lijkt de temperatuur plots 10 graden te dalen. Als ze me aankijkt met die kille ogen van haar, dan wens ik soms gewoon ter plekke dood neer te vallen. Opeens werd ik losgerukt van mijn gedachten en stroomde er een massa lucht door mijn longen. Ze had me los gelaten. Ik opende mijn ogen en keek schichtig om me heen. Daar stond ze, recht voor me. Haar perfect krullend haar danste op en neer terwijl ze lachte alsof haar leven er vanaf hing. Ik greep mijn keel vast en wreef over de pijnlijke rode strepen die ze had achtergelaten. En net zo plots als ze was begonnen met lachen stopte ze weer. "Ik vroeg me net even af waarom ik dit ook weer doe. Maar toen zag ik jouw hoofd, het spijt me echt maar het is zo mismaakt en lelijk." Ze stopte even grijnsde breed. Een keurig rijtje stralend witte tanden verschenen. Maar wat bedoeld was om knappe jongens aan te trekken, leek voor mij eerder een teken van agressie. "Ik zag je wel kijken naar hem. Wat dacht je? Oh, ik hoop dat hij me zelfs maar een keertje zou opmerken? Was dat wat je dacht he? Wel meisje, ik vind het echt erg voor je maar zelfs al zou hij je één keertje zien staan, je bent het lelijkste en meest waarloze mens dat hij ooit zal gezien hebben. Maar blijkbaar besef je dat zelf nog niet helemaal." De woorden drongen langzaam tot me door. De stekende pijn in mijn maag werd steeds heviger. En koud, ik kreeg het zo koud. En ze bleef maar verder praten. "Ik snap niet dat je je polsen nog niet hebt doorkrast. Dat doen meisjes zoals jij toch? Schreeuwen om aandacht? In de hoop dat iemand je opmerkt?" Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en mijn hart klopte tien keer zo snel. En alsof ik als een marionet bestuurd werd door iemand anders schoten mijn handen naar voren en gaf ik haar een duw. Met mijn handen nog steeds vooruit en mijn ogen wagenwijd open keek ik toe hoe ze in het midden van haar zin achterover viel en met haar hoofd tegen de muur knotste. Ik slikte en liet mijn armen snel zakken. Ik keek of er iemand in de buurt was geweest maar het steegje leek erg verlaten. Ik keek terug naar haar lichaam, dat zo slap en ongevaarlijk tegen de muur hing. Haar hoofd viel naar voren en ik kreeg een bloederige hoofdwond te zien. Ik wilde me langzaam omdraaien en lopen zo hard ik kon. Maar zodra ik één stap had gezet voelde ik de koude meer achter me. Ik schrok er zo hevig van dat ik struikelde en net met mijn hoofd boven een plas water terecht kwam. 'Zo mismaakt en lelijk.' Haar woorden gonsden door mijn hoofd terwijl ik mijn spiegelbeeld bekeek. Degene die ik altijd vertrouwd had was nu mijn ergste vijand geworden. In strijd met mezelf. Ik zelf.
 GebrekAanScrupules
|
|
|
|
|
Perfect, door de liefde die zij hem gaf.
Taal | Verhalen
|
02 Januari 2010 | 21:01:12
|
Er was eens, een jongen. Hij had alles wat hij maar wilde; geweldige ouders, een geweldige familie, geweldige vrienden, geweldige talenten, geweldig veel talent, geweldig hoge cijfers, en het geweldig zijn. Hij had alles, behalve waar hij echt naar zocht. Hij probeerde de liefde te kopen, en kon het niet krijgen. Er kwam een dag, dat hij alles verloor dat hij had. Hij verloor zijn ouders, zijn familie stootte hem af, zijn vrienden wilden zijn vrienden niet meer zijn, het ging niet meer met zijn talenten, zijn hoge cijfers werden onvoldoendes en weg was mr. Perfect. Hij liep op een regenachtige avond over straat, en dacht dat hij zijn ziel kwijt was. Dat zijn hart was dood gegaan. Maar niks was minder waar. Op zijn zoektocht naar liefde, die telkens weer mislukte, had hij zijn leven en zijn enige hart verloren. Hij vond de hoop toen hij een café in liep. Een oude man zei hem; 'Don't waiste your time little kid. You just should be... kind'. De man was Brits, zette zijn hoed af en verdween. De volgende dag ging hij naar zijn werk. Hij was een zielige ramenlapper, hij kon niet meer dan dat. Hij kwam een meisje tegen. Langzaam, maar zeker ging het. Van kennis, naar vriendin, van hartendief naar verkering, van verkering naar echtgenote. Plotseling was mr. Perfect terug van weggeweest. Al was hij slechts een ramenlapper die regelmatig ook schilderde, in zijn hart was de wereld perfect door de liefde die zij hem gaf.
 GebrekAanScrupules |
|
|
|
Je bent te laat.
Taal | Verhalen
|
02 Januari 2010 | 20:55:03
|
Hij kon zijn blik overduidelijk niet van haar afhouden. En als hij dat expres deed, dan liet het haar alsnog glimlachen. Waarom ze van hem hield? Ze hield van hem om zijn flauwe grappen, om zijn haar wat nooit goed wilde zitten, op de manier hoe hij zich kleedde, hoe hij haar alsnog aan het lachen wist te maken ondanks dat ze in een dip zat. Het meest waarom ze zo van hem hield was om de manier hoe hij haar vast kon houden, alsof ze iets breekbaars was maar toch overduidelijk zijn bezit. Of de manier hoe hij haar kuste. O, wat hield ze van zijn kus. Zacht, teder,vlug, opwindend, verlangend…
Wat was er mis gegaan? Ze had geweten dat hij zijn interesse snel verloor. Hij was immers een jongen. Haar vriendinnen hadden het zo vaak gezegd. Maar ze had niet geluisterd, natuurlijk niet. Ze was tot over haar oren verliefd op hem geweest. Haar enige doel was hem aan de haak slaan. En dan niet als één van zijn speeltjes. Nee. Ze wilde zijn vaste vriendin zijn. Op dat moment had ze dus ook zijn eigen tactieken, tegen hem moeten gebruiken. Als ze hem wilde, moest hij háár willen. Maar dan ook écht willen.
Vanaf dat moment had ze met hem geflirt. Speels. Zonder hem te laten merken dat ze meer wilde. Na een tijdje ging hij dan toch op haar in. Hij vroeg haar telefoonnummer. Hij zorgde dat hij naast haar kwam te zitten als ze met een groep vrienden ergens heen gingen. Ze sms’te steeds vaker en steeds wat intiemer. Als ze elkaar zagen hadden ze het over persoonlijke grappen of lieten ze elkaar voorzichtig wat meer aanraken dan de gemiddelde vriend. Ze begon te merken dat hij haar écht leuk begon te vinden. Hij liet andere meisjes links liggen. Keek alleen nog maar naar haar.
Waarom had hij het dan gedaan? Ze betekende toch veel voor hem? Meer dan die andere meisjes? Was het zo moeilijk om het bij één meisje te houden, terwijl je kennelijk zichtbaar haar het meest waardeerde?
Ze haatte hem als ze daar aan dacht. Kon het niet uitstaan dat ze schijnbaar niet genoeg voor hem was geweest. Want hoe had hij dat kunnen doen? Ja, het was en bleef een jongen, maar als hij het zo graag wilde had hij ook naar haar kunnen komen. Waarom iemand anders?
Hij was wat verder dan aangeschoten geweest en zij had zich niet zo lekker gevoeld, dus was eerder richting huis gegaan. Dus toen ze besefte dat ze hem eigenlijk nog wel even wilde zien, en het ook misschien wel niet leuk voor hem was geweest dat ze eerder naar huis was gegaan, was ze naar zijn huis vertrokken. Zijn kamerlicht brandde nog, en ze wilde hem verassen. Via het hek en de schuur was het haar gelukt om bij zijn raam te komen. En toen ze het raam dat op een kiertje stond opende en de gordijnen verder open schoof, stokte haar adem. Er had daar een ander meisje dan zijzelf in het bed gelegen. Het meisje had een korte kreet geslagen en hierdoor waren ze in hun spel gestoord.
Toen hij haar bij het raam zag staan keek hij eerst verbaasd, en daarna schuldig.
‘Dat was niet precies wat ik hoopte te zien,’ had ze gezegd.
‘Ik…- het spijt me’ had hij gehakkeld.
‘Ja, laat ik ook eens wanneer mijn vriendje zich op het moment niet lekker voelt maar gelijk naar een andere jongen gaan om mijn behoeftes te stillen!’ schreeuwde ik.
‘Kunnen we het er morgen over hebben?’
‘Natuurlijk, morgen. Maak eerst maar even je klusje af met die slet. Inderdaad, morgen!’ Ik zei het spottend, om het laatste er weer uit te gooien.
‘Jij komt ook maar hier binnen vallen!’ Schreeuwde hij dit keer terug.
‘O, dus als ik dat niet had gedaan had je me niets verteld en zou je me de rest van de tijd voor gelogen hebben? Je zou jezelf voorliegen als je zei dat je van me hield.’ Na dat gezegd te hebben ramde ze het raam dicht en klom woest van het schuurtje af. Dat ze hierbij zichzelf bezeerde, merkte ze niet eens. Een kwartier later had ze een sms’je van hem gekregen: Alsjeblieft, laat het me morgen uitleggen. Kan je naar ons plekje komen?
Natuurlijk was ze gegaan, ze kon hem niet vrijuit laten gaan en het wraak gedeelte in haar wilde hem door het stof laten gaan. Maar toen ze er eenmaal was, was het veel moeilijker dan gedacht.
Ze bleef een tijdje voor hem staan, haar tranen inhoudend, tot er toch eentje langs haar wang gleed. Hij stak zijn arm uit om haar vast te pakken, haar traan weg te vegen en haar te vertellen dat hij het niet zo bedoeld had. Even leek het of ze hem zijn gang wilde laten gaan. Zich te willen laten troosten door zijn sterke, geruststellende armen. Toen deed ze een stap achteruit, de stap die vertelde dat hun relatie over was, de stap die haar uit zijn reikwijdte haalde zodat zijn vingers misgrepen. Zijn armen vielen langs zijn lichaam.
‘Je bent te laat,’ waren haar woorden voordat ze zich helemaal omdraaide, haar handen in haar jaszakken stak en weg liep.
 GebrekAanScrupules |
|
|
|
Het verleden.
Taal | Verhalen
|
20 December 2009 | 22:22:45
|
Aan de ene kant wil ik het voor altijd achter me laten. Ik moet eindelijk eens opgroeien en sterk zijn. Er zijn toch mensen die veel erger hebben meegemaakt? Ik mag me niet zo aanstellen. Ik overdrijf altijd zo erg in alles. Ik doe altijd alsof ik zo diep ongelukkig ben dat zelfs de meest kleurrijke foto zwart-wit blijft in mijn ogen. Ik wil terug genieten van het leven. Mezelf zijn, voor zover ik weet wie dat is. Wat voorbij is is voorbij. Het verleden hoeft niet perse geschiedenis te zijn, te blijven. Het kan ook zonder. Mijn leven kan ook zonder dat deel. Of niet? Is dat deel misschien juist het belangrijkste? Het hoofdstuk waar het allemaal om gaat? Zal ik ooit normaal kunnen functioneren in de wereld waarin ik leef? Overal om me heen is er drank, sigaretten, feestjes, ruzie, geweld, problemen. Overal is er zelfmoord. Overal is er verdriet. Hoe kan ik het dan ooit vergeten? Want dat is toch wat ik wil? Vergeten? Gewoon uitwissen. Zal ik me ooit eens niet alleen voelen? Waarom heeft het zoveel sporen achtergelaten. Waarom kan ik nog steeds niet naar mijn moeder kijken zonder er weer aan te denken? Waarom zijn er die momenten van haat, woede en verachting en die momenten met medelijden, begrip en spijt? Soms wil ik gewoon toegeven. Gewoon voor altijd maar zwart-wit denken, zwart-wit leven, zwart-wit voelen. Waarom dwing ik mezelf soms om te huilen, gewoon zodat ik mezelf doe geloven dat ik depressief ben? Wil ik depressief zijn? Is dat mijn manier van schreeuwen om aandacht? Ging ik niet sterk zijn en bewijzen dat ik niet zo zwak ben als hem? Dat ik anders ben? Dat het geen effect had op mijn leven? Dat is een leugen. Het heeft wel degelijk effect. Het is gebeurd, het is voorbij. Of toch niet? Is het pas voorbij als ik er overheen ben? Als ik sterk zal zijn?
 GebrekAanScrupules |
|
|
|
Verlangen.
Taal | Verhalen
|
20 December 2009 | 22:19:10
|
Hij zat op zijn bed en streelde de snaren van zijn gitaar. Zachte klanken vlogen door de kamer. Voor hem lag een verfrommeld blad met een tekst die hij vorige avond had geschreven. Hij had niet kunnen slapen, alweer. Al honderd keer had hij de tekst opgezegd in zijn hoofd. Net alsof ze voor hem stond. Net alsof hij het echt tegen haar durfde te zeggen. Net alsof… Ach, hij hield zichzelf alleen maar voor gek. Hij zou nooit ook maar één woord tegen haar durven zeggen. Laat staan een hele brief. Een hele brief met al zijn gevoelens die niemand wist. Telkens als hij in haar diepbruine ogen keek, leek het alsof er vanbinnen iets knapte. Hij wilde roepen, tieren, schreeuwen, huilen en lachen tegelijk. Maar geen woord kreeg hij over zijn lippen. Hij zuchtte. Hoelang verlangde hij al naar haar ? Hoe lang verlangde hij al naar een beetje moed. Naar een ander leven. Hij kon het niet zeggen. Hij wist het niet meer. Het verlangen was er gewoon altijd en overal. Het was een deel van hem. En hij wist dat op een dag het verlangen weg zou zijn. En dan zou hij zich nog eenzamer voelen. Het verlangen was zijn vriend. De enige vriend die hem nooit in de steek had gelaten. Maar hij wist dat hij hem ooit in de steek zou laten. Verlangen doet leven. Maar wat als je nergens meer naar verlangt ? Waarvoor leef je dan ? Hij wist dat zonder het verlangen dat er altijd was hij niet meer zou leven. Verlangen was het enige gevoel dat hij door en door kende. Hij kende de goede, maar ook de slechte kanten. Hij wist hoe er van te houden, maar ook hoe het te haten. Hij wist hoe hij het kon negeren, en ook hoe hij het kon opwekken. En hij wist ook hoe het hem sterker maakte, maar vooral hoe het hem zou vernietigen.
 GebrekAanScrupules |
|
|
|
Onbeweeglijk.
Taal | Verhalen
|
06 December 2009 | 15:57:02
|
De laatste keer dat op de klok keek was het half tien. Nu is het half vijf. De hele nacht heb ik gekeken hoe de onbeweeglijkheid de nacht steeds beweeglijker leek te worden, alleen om te concluderen dat het nog steeds net zo onbeweeglijk was en mijn uitzicht niet was veranderd. Dus stond ik uiteindelijk op, en ging aan mijn bureau zitten. Om de één of andere reden doet het licht mijn lamp en de leuning mijn bureau stoel, me denken aan een film over één of andere eenzame vrijgezel die te laat 's nachts filosofische romannetjes van Sartre of een andere 20e eeuwse flut filosoof leest, en te veel drinkt. Heb alleen koffie op. Te veel koffie, maar toch.
Ergens is de nacht vast niet zo onbeweeglijk als die hier voor mijn raam is. Waar precies, weet ik niet, maar de wielen van je auto draaien rond en rond en rond, en reflecteren het licht van tankstations en reclameborden. Want je liet je goede bedoelingen achter in een kamer van een wegmotel, en rijdt nu van mij weg, samen met haar. rijdt weg, terwijl je heel hard probeert de mooiste zinnen te bedenken die het meest pijn zullen doen. Je wil me pijn doen want je wil weten hoe ik me nu voel. bent amper weg, en ben nu al bitter. Waarom spelen mensen dit spel?
Ik hoop dat je wakker wordt tussen de kakkerlakken en dat ze er tien keer zo lelijk uit ziet zonder make-up. En dat haar haren het afvoerputje van het krakkemikkige huur appartement, bestemd voor ijdele gelukszoekers zoals jullie, verstoppen. Waarschijnlijk kan ze niet eens koken, en zullen sokken stinken – maar dat deden ze toch al. Rot maar fijn weg tussen alle andere hebberigen, in de hel van de grote stad. Mij maakt het niet uit!
Steken de woorden al? Vast niet. Durf te wedden dat hard ergens tussen vieze overhemden in de kofferbak ligt. Vraag mij alleen wel af waar je het had voor je wegging. Het doet er ook niet toe. Al deze mooie zinnen voldoen niet in mijn poging om aan stukken te rijten. En ach… misschien heb ook wel verjaagd met mijn klein burgerlijkheid.
Maar wees niet bang, want ik zal het nooit meer zeggen.
Of toch in ieder geval niet tegen.
 GebrekAanScrupules |
|
|
|
Eleanor Mcevoy - Sofie
Muziek.
|
04 December 2009 | 12:53:35
|
|
|
|
|
|
GebrekAanScrupules
GebrekAanScrupules
GebrekAanScrupules